Şiir yorgunuyum,
Yaza yaza tükettim kendimi,
Her savaşa kendimi sürdüm.
Seçtim iğneyle kuyu kazmayı,
Kan içip mürekkep tükürdüm!
Kendi hayallerimi yalanladım
Lanetli gerçeklere sığındığımda.
Milyonlarca insana karıştım
Yalnızlığın ormanlarında.
Yoruldum, yordum; öldüm, öldürdüm...
Çiğnedim namusun gizli mabedini!
Yalanları ululadım kutsal metinlerde
Ve şiir yazdım üzerine
parşömenlerin.
Şiir yorgunuyum en sonunda,
Hayatı anlamaktan çok uzağım.
Dilim tüm kitaplara kin kusarken
Hâşim'den medet diliyor on parmağım.
