Soyundu saatler zamandan,
Siyah beyaz fotoğraflar silindi.
Yumuşak minderler çekildi altlarından,
Kırıldılar nadir mermerler gibi...
Durduramadı duvarlar kurşunları,
Perdeler kapandı kanlı sokaklara.
Şairler bile dilsiz kaldı kitaplarda,
Söndü ışıkları ölen yıldızlar gibi...
Yapraklara nakış işleyen mevsim,
Yaşamı ölüme bağlayan rüzgar...
Kapılarda asılı isimler,
Sehpalarda sallanır dilek fenerleri...
Zaman son kırıntılarını döktü yollara;
Sarı yapraklarda ölüm haberleri.
Dürülmüş defterleri
Ve kırılmış nicesinin kalemleri...
Kimilerinin resimleri asıldı duvarlara,
Kimileri ağızlara marş oldu.
Onlar unutuldu taşsız ölüler gibi...

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder