pür-niyaz

Bir şarkı besteliyor çocuk yüreğim,

Çorak topraklar kendi türküsünü söylüyor.

Ölüm yaklaştıkça artıyor yalnızlık

Ve böyle şiir yazmak daha güç geliyor;

Ellerimde duaların pası varken.

Keşke ben de bir yalanı yaşayabilsem,

Katilini seven maktûl gibi Tanrıyı sevebilsem,

Kanayan derin yaralarımı kaşıyabilsem.

Zehre ne gerek var inanmak varken.

Kızıl bir ölüm getiriyor kopkoyu gökler,

Yine insanlar kendi türküsünü söylüyor.

Ve ben şiir yazmak istemiyorum;

Şiire ne gerek var, ölüm varken...