tenhalık

Yalnızlık kaderin altın tacıdır,

Onu takan yükselir ruhun şahikasına.

Hiç ummadığım bir anda doğdum,

Hiç ummadığım bir anda yazılır adım

Ölümün mazbatasına...

Bir ronindir ruhum yersiz yurtsuz,

Bir yere demir atamaz sürüklenen kayık...

Ne zamandır tutuldu da dilim

Konuşmaya başladı gümüş saplı kalem;

Kalemimde mürekkep kokulu şakayık...

Hayırsız akşamlarda unuttum evimi,

Uykularım en ağır karabasanlarım.

Öldüğümde pirinç tarlalarına gömün beni,

Doğunun yağmurlarıyla yıkayın;

Kuşlar olsun ardımdan dua okuyanlarım.