Kendi demir parmaklıklarımız içinde...
Kim çiziyor bu sınırı benliğimize?
Kim kazıyor biz ölmeden çukurumuzu?
Daha doğmamış ruhların,
Kim veriyor ilk adını?
Kapı gıcırtıları arasında yaşadık;
Mutluluk dediğimiz, bir parça çığlık...
Yazık doğum ile ölüm arasındaki zamana,
Nice yüzyılın geçtiği tozlu yollara yazık...
Kaç silah patladı savaş meydanında?
Bir yecüc-mecüc ki dağlardan inecek...
Sanmam insanoğlu,
Başına gelen, bir gün aklına gelecek...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder